summer of george

cok cabuk kendimi mesgul edecek bir seyler bulmaliyim. gym e yazilayim ve biraz cardio yaparak sagligimi toparlayayim. sigarayi biraksam ve cok saglikli beslenmeye baslasam diyorum. her depresif olmaya basladigim donemde 5-10 kilo aldim, bu sefer buna izin vermemeliyim. diziye falan da baslamak lazim ya da FM. bu yaz yoksa kolay kolay gecmeyecek.

aklimdan cikmiyor. arada ruyama bile giriyor ama asil sorun sabah gozumu acar acmaz aklima ilk gelen onun olmasi. direkt uzuntuyle gozum aciliyor gune ve bu gun ici cok siklikla devam ediyor. keske bu kadar bos beles insan olmasaydim. cok vakit var dusunecek.

bu cekilip icine kapanmasi hic hosuma gitmedi. bu baska turlu daha seffaf iletisimle konusarak halledilebilirdi aslinda. belki 1-2 hafta bu sessizlik ok. ama anlardik birbirimizi, bulurduk daha bi yavas tempo. su an tumuyle dislanmis olmak, hic bir seye dahil olamamak cok uzuyor. benim su an neler yasadigimin farkinda midir? sanmiyorum. keske buyuk bir bok yeseydim ve direkt ayrilsaydi. hic umudum olmayacak olsaydi. bu tip bir "ara" / "ayrilik" cok zor bir durum. arada miyiz / ayrildik mi onu bile bilmiyorum aslinda.

ama maalesef ihtiyaci olan bu. sabirla bu istedigi zamani vermeye calisiyorum ama hic kolay gecmiyor. zor bir donemden geciyor. her sey ust uste bindi onun icin. temmuzdaki dugun biletini simdiden yakmaya karar vermesi bile burnout esiginde oldugunu gosteriyor. is yogun, ev alim surecinin buyuk stresi var, ev icin planlar secimler yapmasi gerekiyor, isler ayarlanmasi gerekiyor. aslinda en cok da yakinlarinda olup bikac basit isleri yapip yukunu azaltabilecegim bir donem olabilirdi.

kendi burnout a yaklastigim evrede saglikli dusunebilme yetimi ne kadar kaybetmis oldugumu hatirliyorum. onun icin ona kizamiyorum bu sekilde kactigi icin. anladigimi bile dusunuyorum. aslinda daha simdiden oturup daha saglikli bir birlikteligin nasil olabilecegini bulabilirdik iki zeki insan. ama buna kafa yoracak vakti / enerjisi yok. asil yapilmasi gereken oyle stresli acil isler var ki bu konuyu kenara atmak zorunda kaldi. 

belki 3 hafta tatilde rahatlar ve kafasini toplar. ya da eylulun ortasina evine tanisip yerlestikten sonraya kalir derinlemesine dusunebilmeye baslamasi. 

bu zaman araliginda ne kadar iletisim halinde kalacagiz, o da cok onemli. beraberken hissettiklerinin gercekliginden suphe etmiyorum. o da benim kotu seyler yaptigi dusunmuyordur. onun icin de bir noktada geri gelir diye dusunuyorum. ama bilemeyiz. 

bu patlama neden oldu? (1) oglanin hosuna gitmemesi evde olmam. belki de ilk kez aa bi de bunu idare etmem lazim dusuncesinin dank etmesi - bi de bu kadar yogun donemde (2) bi de o mesajim. hicbir seyi kendi gormeyen, 10-20 kez anlatsan da anlamayan ira'dan bir de bu travma kalmis. farkinda degildim. ben sadece iliskiye atilmaya korkuyorum saniyordum. ve o mesajin gecmis iliskisindeki problemleri animsatmasi. bu 2 madde sorunun kendi degildi sanirim, sadece trigger etti - wakeup call oldu.

bakalim bu surecte neler olacak. ne kadar iletisim olacak ve nasil olacak. son bir haftadir biraz sakinlemis gibi gorunuyor cevaplarinda. boyle devam ederse, arada o da baslatirsa (ki ruhum oksanmis olacak bu iyi niyet gostergeleri ile) bir sans var. ama boyle azalarak kopartmak bitirmek de en rahat gelen sey olabilir ona. normalde nasil ayrilan biri bilmiyorum ki. yani arada baglanti kopmazsa arada bulusursak falan ok. bilmiyorum ki hic ara verip konuyu konusamadan bekledigim bir iliskim olmadi ki. hic benlik bir sey diildi bu. ama bu sefer kabul ediyorum bunu, gerektigi gibi davranmaya calisiyorum. 

ihtimaldir ki ciddi bir iliskiyi istemedigine de karar verebilir. disi, tirnagiyla oglu icin kurmaya calistigi hayata odaklanmaya secebilir. mumkun ve ok. hazir olmayan biriyle beraber olmamam benim icin de daha iyi. hatta bunu aylar yillar sonra farkedecek olmasindansa simdi olmus olmasi da daha iyi. dating applere donmeyi de secebilir kucuk heyecanli denemeler icin ya da ciddi bir sey bulmak icin benim o kisi olmamam gerektigine karar verirse.

bence cok ozel bir uyum oldu aramizda. zaten ikimiz de cok uzun zamandir boyle bir iletisim yakalayabildigimiz birini bulamadigimizdan olsa gerek bokunu cikarip dakikasina evcilik oynamaya basladik sanirim. en azindan bana boyle oldugunu biliyorum ve yanlis hizin nedeni benimdir. o da durduramadi iste beni.

dating applerde cok gereksiz insanlar cikiyor insanin karsisina genelde. onun icin bi noktada aklina duserim "ulan aslinda vardi biri" gibi bi tarzda belki. ama bu da illa yazar, denemek ister demek degil. hic bilemeyebilirim bile.

bakalim zaman ne getirecek. eger bir daha beraber olursak bu sefer cok daha kuvvetli saglikli bir iliski insa edeebiliriz bence. misal aklima gelen hatalar ilk denemeden - ki onda da olacaktir bi bu kadar nokta:

* cocukla erken tanistirilma. cocuk icin degil aslinda. duygu icin. biz 2 yildir beraber olmus olsak da cocuk ilk gordugunde proses etmesi gerekecekti

* cocukla bulusmalar o kadar cok olmamaliydi. olunca da yapilanlar cocuk odakli olmaliydi. evde / disarda onun kendi/bizle/arklariyla eglenecegi aktiviteler. bizse cok fazla birbirimize vakit ayirdik. misal aksam cocugun yatma saatinden once 1,5-2 saat yuruyuse cikip onlarin mother-son anlari yasamasina imkan verebilirdim.

* daha cok burda bulusmaliydik. utrecht'te yapilacak daha cok sey var. onun evinde ise cogunlukla evde kaldik

* her hafta bulusmaya zaten gerek yoktu. uzaktayiz diye mi buna gereksinim duyduk. arada bosluklar atilmaliydi. ikimizin de yillar icinde alistigi bir yanlizlik var. ve insan ozluyor rutinini, kendini.

bakalim neler olacak. cok ozluyorum ama. hep simdi mumkun olsa simdi sunu yapardik gibi seyler geliyor aklima. hep aramak istiyorum. keske su an bunlari dusundugumu biliyor olsaydi en azindan. aciklama, anlatma firsati da vermedi diyelim. biraz beni birak mesajini acikca verdi. ve ben de neden olabilecegini anlayip icimde tutmaya devam ediyorum. ama bilse, simdi ya da onumuzdeki donemdedusunme firsatini buldugunda bakis acimi da biliyor olmasini isterdim. ona da iyi gelirdi bence ama. neyse simdilik kendi adima ben de ama en azindan simdiye kadar anlatip kafasini utulemedim diye teselli bulayi. konusabilimis olsak seffafca benim de icim rahatlar, daha sakince uzunca bekleyebilirdim ama tam da istedigi seyin tersi olurdu. 

bu evrede ben de kendi degisimimle ilgili cok sey gordum. tahmin ettigim bazi seyler dogrulandi. misal insanlari belki de o kadar onemsemedigimden mi sakin kalabiliyorum diye soru isaretim vardi. iliskim olsa ona karsi da sakin kalabilir miyim emin olamiyordum. zorlaniyorum ama basariyorum gibi dilimi tutmayi icim icimi yese bile. terapi cok ise yaramis sanirim. ve daha cok sey var ogrenecek bu ara donemde de. gonul ister ki donsun. ama donmuyorsa da bu surecte de gelisiyorum bir sonraki kisi icin. en azindan o kadar guzel seyler yasanirken bir sey ogrendim ki, hic olmayacak bi daha dedigim sey olabiliyormus. hislerim, cesaret edebilmem. bir tek kisiye bakiyormus. bir kisinin denk gelmesine. ama cita artik biraz daha yukseldi. baska yepyeni birine denk gelmek gerekmese keske. bakalim

aslinda bir gun bulussak ikimiz de bir icten sarilmayla aslinda bu evreyi kapatmis oluruz gozlerimizin icine bakarsak gibi geliyor. aslinda o bulusma amersfoort ta olsa. gecen sefer bir cok sey cok guzeldi ama o ilk bulusmada oldugu gibi bazi kucuk near-miss ler ile de tam olmamisti. bu sefer yanlis yaptigimiz seyleri de duzelterek daha guzeline baslamak icin guzel sembolik bir yer olmus olur. bakalim

duygu

 neler neler oldu hayatta. 2 haftadir bitigim. 

14 Nisanda atmisim o ilk postu. Ve sonrasi da 14 Mayista oldu. O kadar sey exactly 1 ayda mi olmus? Nasil bokunu cikarmisiz! Belki yillara bedel hisler / paylasim / birliktelik. Ozellikle de son 2 haftanin  rahat 2 ay gibi hissettirdigi dusunulunce.

Dunku yine sicak sohbetten sonra ilk defa bugun az once okudum 14 Nisan postunu. Ne kadar cok korkum dogru cikmis ama beklemedigim yerden gelmemis. O postuma bir de bugunden bakayim:

Paragraf 1:
Sabah/aksam konusmaktan, daha da abartip her firsatta bulusmak, ve sonra hic konusamamak. Daha baslamadan isin icine korkuyormusum. Basladi ve beraber yedik boku. Ama yine de benimdir kaynagi (benim abartili tempomla yasadik ve o da kapildi)

Paragraf 2:
Herkese ondan bahsetmekten korkmustum jinx ederim diye. Onun da bi noktada dilini isir, bu is bozulmasin gibi bisi dedigini hatirliyorum yasanirken. Aklimdan (ve umarim hayatimdan) hic cikmaz.

Paragraf 3:
Adi konuldu. Buldumcuk olundu (bi gun dusta kendime soyledigim seyi aramizda o seslendirdi). Ben baslamaya acele etmekten ya da gec kalmaktan korkarken; hic aklima gelmemis cok hizli, cok yogun yasamaktan da korkmam gerektigi. Ama o kadar dogru biri ki, o kadar kafa dengi ki, zekasi, delilikleri her seyi cok ozel kildi. Guzeldi ya! Yanlis tempoda/yogunlukta yapmis olsak da!

Paragraf  4:
Evet. Yanilmamisim o gun 20-25 yil derken. Basak'i kastetmistim. Su anki hissiyat aynen oyle. Sadece cok taze duygularim diye "en az o kadar, ondan bile dogru / yogun" vs. demek istemiyorum. O konuda verdict'imi bir kac sene sonra yapayim. Ama su anda sunu diyeyim: Bence oyle dusunecegim yillar sonra bile. Umarim bu sefer "asil o kisiydi" diye UZAKTAN diyor olmam. Hala umudum var bu isin donebilecegi hakkinda. Daha dogru, daha saglikli bir hizda. 2 zeki insan bence basaririz.

Paragraf 5:
O gun bile biliyormusum temkinli oldugunu. Kapildi iste. Zaten ondan sonra da ona pisman oldu. Ben niye durdurmadim bazi seyleri diye.

Paragraf 6:
Bir daha olabiliyormus. Bir tek insana bakiyormus her sey. Bulunmusken gonul ister ki yenisine denk gelmek gerekmesin ama olabiliyormus.

Paragraf 7:
Nothing to add

Paragraf 8:
Exponential ilerleyis hic durmadi. Ta ki elimizde patlatana kadar. Guzeldi be ama. Burdan dondurursek, o heyecan da guzel bisey oldu ikimize de. Bence her turlu bi zaman sonra o gunleri ikimiz de guzel hatirlariz. Yanlis tempodan cikardigimiz derslerle, birbirimize ve ozellikle cocuga gerekli alanlari da birakarak, cok daha saglikli cok daha sustainable bir iliski insa da edebiliriz. Ama iste?! Deneyecek miyiz bi daha? Yine de given the time, guzel hatirlanacaktir.

Paragraf 9:
O tek opusulen ruya neymis ki! Aslinda ruya gibi bir ay yasadik. Hem de canli canli! 

Yalniz bu paragrafta yazdiklarimin asil onemli kismi o degilmis. Bugunden bakinca oyle sikintili cumleler/kelimeler goruyorum ki travmalarimi gosteren. "Default yapmam gereken seyler" yazmisim, "yeteri kadar yapabiliyor olup olmamamdan endiseleniyor olayim" demisim. Tesekkurler Ira! Ben sadece iliskiye cesaret edememe travmasi biraktin saniyordum. Meger aslinda hep beni suclu hissettirecek, yetemedigime dair oynadigin soguk savas; hicbi lafi 10-20 kere de anlamaman asil damage'mis. Anca simdi farkina vardigim bi yara/bi travma birakmissin: Aksiyonlari gorebilecek, zeki birine kendimi defalarca farkli (ya da ayni) kelimelerle tekrar tekrar aciklama zorunlulugu hissetmem! Hicbir seyi yapmam gerekir diye yapmadim; icimden oyle geliyordu neyseki. Ama kim bilir kac kere fazla fazla acikladim o altini cizdigi gunden once de. Ve cabasi, bunun da onun bir travmasini trigger etmesi! Ne talihsiz bir 'match' bu ikimizin de en "ciddi" iliskisinin biraktigi travmalarin birbirini tetiklemis olmasi. 

Gerci asil sorun o degildi. Bunu asardik, asariz. O bi 'wake-up call' oldu. Islerin sogumaya baslamasi oyle oldu. Neyse omur boyu Ira 'excuse'ina siginacak degilim ya. Daha simdiden son 2 hafta ne kadar cok farkina vardim ve elimden geldigince o instict'leri durdurmaya calisiyorum. Kac kere Duygu'yu arayip bunlari soylemek istedim son 2 haftada.Neye yaniyorum en cok: Elalem suslu guzel laflar eder, aksiyona gelince hicbir sey cikmaz. Bense (o da biliyordur) aksiyonlarimda falan bencil davranmadim, ama laflarda sictim. Nays!

Acik acik konusuruz kisminda yanlis bir assumption yapmisim ama, cunku o baska insan. Herkesin tarzi farkli: kacip icine kapanmayi sececegini ongorememisim - ozellikle de boyle cok yogun gecen bi doneminde. Gerci dogru hizda yasasak onu basarirdik bence ya neyse. Gene de eger bir gun donecek olarsak konusmak lazim, butun sorunlarda boyle full icine kapanip iletisimi bitirmek mi tarzin diye?! Evet isine geliyorsa tarzi bir sey derse oturup guzelce dusunmem lazim.

Paragraf 10:
Yasananlardan sonra sanirim kaybetsem bile short/mid-term cok cok koyacak olsa da dukkani kapatmak cikarimi da yanlismis. Varmis bi yerlerde birileri. Olabiliyormus.

Paragraf 11: 
Evet cok asti sinirlarini. Zaten o yuzden kendine kizgin oldugunu, bocaladigini dile getirdi. Bu uzuntulere gerek yok demisim o gun. Ama guzeldi bea! Yasanirken superdi! En kotu senaryoda bile, belirli bir sure gectikten sonra da cok guzel hatirlanacak yasananlar. Onun icin deger simdilerde/baslarda cekilen acilara ya da alinan risklere.

Paragraf 12:
Burda cocuktan bahsederken daha bir araya gelecegimizden emin degildim. Bir hayali dusunmustum o gun. Fakat cocugun varliginin beni bilinmez sulara atacagini ve anlamadigim/bilmedigim konularda ne yapacagimi bilmiyor hale getireceginden emindim. Ama ben bu durumu anlarim, anlamaktan baska da yapmam gereken bisi yok ki zaten diye dusunmustum. O karar verir, dogrusunu bilir; sen de uyarsin Korhan demistim. Hafif cekinsem de dert etmemistim. Benim ilk oldugum, onun da zorlanacagi aklima hic gelmemis. Olmasi gereken her seyi biliyordur, process etmistir zaten diye assumption etmistim.

O paragrafin asil konusu gene o mesajta bahsedildi. Ben cidden degismisim. Olgunlasmisim. 2 haftadir icim icimi yiyip her dakika bu konulari detayli konusmak istesem de yapmadim. Terapi, yas ve onun o olusu. Hala baskasina olsa yapar miydim emin olamiyorum. Bi terapi bu kadar ise yarayabilir mi lan?! :)

Belki ona oyle gelmemistir ama aklimdakilerin %1'ini soylemedim. Icim icimi yese de iyi tuttum kendimi. Bi sekilde tek istedigi susman, biraz salmam dedim kendime. Ama hicbir sey yapmamak/yapamamak da zormus. 2 gun disini sordum. Baktim soguk ve kisa yaziyor. Susayim bari dedim, bari boyle siniri asmis olmayayim dedim. Sonra 2 gun zora geldin kayboldun piyasadan diye dusunur diye cekindim. Sonra bu asamada ne yapmam lazim diye sordum. Cevabini gordukten sonra gene mumkun mertebe uzatmadim. Ertesi gun disinda da sustum o yazana kadar. Gerci ilk gun ne kadar agladigimi ictigimi dusunursek cok daha fazla sacmayabilir/uzatabilirdim.  

Dip not: Cok mutluyum alkole siginmadim geri kalaninda gogsumdeki yumruyla bas edebilmek icin. Valla ben bu muyum artik? Gecenlerde Gokhan'la olanlarda da cok kontrollu olabilmistim. 

Ben doner mi burdan hic bilmiyorum ama bence hala son 3 cumlesi bu paragrafin cok dogru.

Paragraf 13:

Yine buyuk ihtimalle 1-2 adim ondeyim ondan. Ama o basta bir anne. Bir de onlarca isi var yapmasi gereken. Ev falan ozellikle. Benim gibi bos beles insan degil ki otursun sirf bu konuyu dusunsun. Kendi farkinda degildir kesin de bu kadar guclu biri olmasa, simdiye burnout olurdu. Gerci bence yine de cok zor bir donemde. Evine tasindiktan bi sure sonra anca bi rahatlar buyuk ihtimal. Bence dunku mesajlari bile guzel isaret. Biraz sakinlemis. Bu demek degil ki biz beraber olacagiz. Daha nasil asmasi gerektigini; ciddi iliski/cocuk denkleminde dusunmesi gereken bir cok sey vardir. Bu benden bagimsiz kismi. Bi de ondan sonra, iyi tamam da Korhan'la mi diye de dusunur belki. 

Bilmiyoruz ki hala birbirimizi o kadar cok. Ama bildiklerimde bile cok fazla travmatik sey yasanmis onceki iliskisinde. Tamam altindan kalkmis kendine hayat kurarken, ama yeni bir seye hazir olacak mi ever? Ya da bunlari dusunmeye ne zaman vakit bulur o da mechul. Umarim araliklarla dunku gibi sicak sohbetler olur. Sonra yavas yavas artar. Aslinda bence niyetler onemliydi. Ikimiz de oyle iyi niyetlerle (salakca, teenager'imsi olsa da) kapildik ki birbirimize, bu niyet sabit kaldikca birbirimizi ogrendikce bu iki zeki insan ne kadar guclu guzel bisey insa eder aslinda diyesi geliyor insanin ama sacma. Zaten boyle buyuk laflardan/hislerden bokumuz cikti. :) Hala denemeye deger diyeyim. Baska tempoda! 

Hizimdan (yavas ya da hizli) korktugumu soylemisim. Ama asil konu icin ya yanlis kisi cikarsa demisim. 2 haftadir tumuyle icine kapanip beni disladiginda bu korku beni tekrar sarmis farkina varmasam da. Nasil olur da hicbir sey yasanmamis gibi, yalanmis gibi benimle iletisimi bi dakikada tumuyle kapatir, bi kalemde atar beni bilincalti dusunceleriymis sanirim gogus kafesimi asil daraltan. Bunu anca dun farkettim. Ilk defa daha relaxed, benim hayatima dair sorularla sohbeti uzattiginda anladim. Elinden geleni yapiyor, bak yavas yavas sakinleyip yazabiliyor oldu. She really meant it then dedim birden. Ve gitti o gogsumdeki yumru. 

/////

Peki neydi bu yanlis tempo? 3-5 siralayarak yatayim:
* Cocukla tanistirma hizi (ama Duygu icin). Cocuk, oncesinde 1 yil beraber olsak ne bilecekti. Ona zaten sifirdan baslayacakti. 
* Cocuk icin aslinda cocugun hosuna gidecek aktivitelerin (ev ici, disi) odakta oldugu seyler yapilmaliydi gun icinde (misal o bikac saatlik monopoly gibi). Biz ne yaptik? Gunun cogunu birbirimizle gecirdik. Beraber bisey izlenebilirdi cocukla. Bouldering, masa tenisi, tenis ot bok gibi onun ilgisini cekecek seyler ya beraber yapilirdi (en basta bu da diil), ama asil o kendisi ya da arklariyla sevdigi seyleri yapabilecegi yerlere goturulurken biz kenarda konusabilirdik. 
* Misal aksamustu ya da yemekten sonra ben hep yuruyuse cikarim gibi bir sebeple onlara mother-son vakti birakabilirdim bi tik. Yuruyus de bana kotu gelmezdi yani. :/ ya da ben Gasaray macini izlicem diip odama cikabilirdim (ne yani omur boyu mac izlemicek miydim ki). Ya da baska bisi bakabilrdim Youtube'dan 1-2 saat
* Daha cok yine de Utrecht'te bulusulabilirdi. Neticesinde burda yapacak daha cok sey bulduk ama orda onun evinde geciriyorduk nerdeyse her dakikayi
* Bi de last but not least, bok mu vardi yani her haftasonu bulusmaya. Araya bosluklar atilabilirdi. Bazen de cocugun olmadigi hafta ici aksamlari 1 haftaici aksam beraber gecirebilirdi gerekirse digerinin evinden calisarak ertesi gun. Zaten butun isler patlamadan bi kac gun once, ilk sinyaller gelmeye baslamisti: "sen kendine ayirdigin vakitleri ozlemiyor musun. sadece ben olamam" diye ozetleyebilecegimiz. Ki ozluyordum da. Baska "ulkelerde" yasiyoruz diye, haftaicleri gorusmuyoruz diye her hafta sonu bulusmanin ne geregi vardi mk

/////

Peki bu salakligi niye yaptik iki zeki insan? Buyuk ihtimalle onun icin de oyledir ama en azindan kendi adima bir tahminim var. O kadar hasret kalmisim ki boyle hissettigim, hissettiren birine denk gelmeye; birdenbire evcilik oynamaya basladik.