cok cabuk kendimi mesgul edecek bir seyler bulmaliyim. gym e yazilayim ve biraz cardio yaparak sagligimi toparlayayim. sigarayi biraksam ve cok saglikli beslenmeye baslasam diyorum. her depresif olmaya basladigim donemde 5-10 kilo aldim, bu sefer buna izin vermemeliyim. diziye falan da baslamak lazim ya da FM. bu yaz yoksa kolay kolay gecmeyecek.
aklimdan cikmiyor. arada ruyama bile giriyor ama asil sorun sabah gozumu acar acmaz aklima ilk gelen onun olmasi. direkt uzuntuyle gozum aciliyor gune ve bu gun ici cok siklikla devam ediyor. keske bu kadar bos beles insan olmasaydim. cok vakit var dusunecek.
bu cekilip icine kapanmasi hic hosuma gitmedi. bu baska turlu daha seffaf iletisimle konusarak halledilebilirdi aslinda. belki 1-2 hafta bu sessizlik ok. ama anlardik birbirimizi, bulurduk daha bi yavas tempo. su an tumuyle dislanmis olmak, hic bir seye dahil olamamak cok uzuyor. benim su an neler yasadigimin farkinda midir? sanmiyorum. keske buyuk bir bok yeseydim ve direkt ayrilsaydi. hic umudum olmayacak olsaydi. bu tip bir "ara" / "ayrilik" cok zor bir durum. arada miyiz / ayrildik mi onu bile bilmiyorum aslinda.
ama maalesef ihtiyaci olan bu. sabirla bu istedigi zamani vermeye calisiyorum ama hic kolay gecmiyor. zor bir donemden geciyor. her sey ust uste bindi onun icin. temmuzdaki dugun biletini simdiden yakmaya karar vermesi bile burnout esiginde oldugunu gosteriyor. is yogun, ev alim surecinin buyuk stresi var, ev icin planlar secimler yapmasi gerekiyor, isler ayarlanmasi gerekiyor. aslinda en cok da yakinlarinda olup bikac basit isleri yapip yukunu azaltabilecegim bir donem olabilirdi.
kendi burnout a yaklastigim evrede saglikli dusunebilme yetimi ne kadar kaybetmis oldugumu hatirliyorum. onun icin ona kizamiyorum bu sekilde kactigi icin. anladigimi bile dusunuyorum. aslinda daha simdiden oturup daha saglikli bir birlikteligin nasil olabilecegini bulabilirdik iki zeki insan. ama buna kafa yoracak vakti / enerjisi yok. asil yapilmasi gereken oyle stresli acil isler var ki bu konuyu kenara atmak zorunda kaldi.
belki 3 hafta tatilde rahatlar ve kafasini toplar. ya da eylulun ortasina evine tanisip yerlestikten sonraya kalir derinlemesine dusunebilmeye baslamasi.
bu zaman araliginda ne kadar iletisim halinde kalacagiz, o da cok onemli. beraberken hissettiklerinin gercekliginden suphe etmiyorum. o da benim kotu seyler yaptigi dusunmuyordur. onun icin de bir noktada geri gelir diye dusunuyorum. ama bilemeyiz.
bu patlama neden oldu? (1) oglanin hosuna gitmemesi evde olmam. belki de ilk kez aa bi de bunu idare etmem lazim dusuncesinin dank etmesi - bi de bu kadar yogun donemde (2) bi de o mesajim. hicbir seyi kendi gormeyen, 10-20 kez anlatsan da anlamayan ira'dan bir de bu travma kalmis. farkinda degildim. ben sadece iliskiye atilmaya korkuyorum saniyordum. ve o mesajin gecmis iliskisindeki problemleri animsatmasi. bu 2 madde sorunun kendi degildi sanirim, sadece trigger etti - wakeup call oldu.
bakalim bu surecte neler olacak. ne kadar iletisim olacak ve nasil olacak. son bir haftadir biraz sakinlemis gibi gorunuyor cevaplarinda. boyle devam ederse, arada o da baslatirsa (ki ruhum oksanmis olacak bu iyi niyet gostergeleri ile) bir sans var. ama boyle azalarak kopartmak bitirmek de en rahat gelen sey olabilir ona. normalde nasil ayrilan biri bilmiyorum ki. yani arada baglanti kopmazsa arada bulusursak falan ok. bilmiyorum ki hic ara verip konuyu konusamadan bekledigim bir iliskim olmadi ki. hic benlik bir sey diildi bu. ama bu sefer kabul ediyorum bunu, gerektigi gibi davranmaya calisiyorum.
ihtimaldir ki ciddi bir iliskiyi istemedigine de karar verebilir. disi, tirnagiyla oglu icin kurmaya calistigi hayata odaklanmaya secebilir. mumkun ve ok. hazir olmayan biriyle beraber olmamam benim icin de daha iyi. hatta bunu aylar yillar sonra farkedecek olmasindansa simdi olmus olmasi da daha iyi. dating applere donmeyi de secebilir kucuk heyecanli denemeler icin ya da ciddi bir sey bulmak icin benim o kisi olmamam gerektigine karar verirse.
bence cok ozel bir uyum oldu aramizda. zaten ikimiz de cok uzun zamandir boyle bir iletisim yakalayabildigimiz birini bulamadigimizdan olsa gerek bokunu cikarip dakikasina evcilik oynamaya basladik sanirim. en azindan bana boyle oldugunu biliyorum ve yanlis hizin nedeni benimdir. o da durduramadi iste beni.
dating applerde cok gereksiz insanlar cikiyor insanin karsisina genelde. onun icin bi noktada aklina duserim "ulan aslinda vardi biri" gibi bi tarzda belki. ama bu da illa yazar, denemek ister demek degil. hic bilemeyebilirim bile.
bakalim zaman ne getirecek. eger bir daha beraber olursak bu sefer cok daha kuvvetli saglikli bir iliski insa edeebiliriz bence. misal aklima gelen hatalar ilk denemeden - ki onda da olacaktir bi bu kadar nokta:
* cocukla erken tanistirilma. cocuk icin degil aslinda. duygu icin. biz 2 yildir beraber olmus olsak da cocuk ilk gordugunde proses etmesi gerekecekti
* cocukla bulusmalar o kadar cok olmamaliydi. olunca da yapilanlar cocuk odakli olmaliydi. evde / disarda onun kendi/bizle/arklariyla eglenecegi aktiviteler. bizse cok fazla birbirimize vakit ayirdik. misal aksam cocugun yatma saatinden once 1,5-2 saat yuruyuse cikip onlarin mother-son anlari yasamasina imkan verebilirdim.
* daha cok burda bulusmaliydik. utrecht'te yapilacak daha cok sey var. onun evinde ise cogunlukla evde kaldik
* her hafta bulusmaya zaten gerek yoktu. uzaktayiz diye mi buna gereksinim duyduk. arada bosluklar atilmaliydi. ikimizin de yillar icinde alistigi bir yanlizlik var. ve insan ozluyor rutinini, kendini.
bakalim neler olacak. cok ozluyorum ama. hep simdi mumkun olsa simdi sunu yapardik gibi seyler geliyor aklima. hep aramak istiyorum. keske su an bunlari dusundugumu biliyor olsaydi en azindan. aciklama, anlatma firsati da vermedi diyelim. biraz beni birak mesajini acikca verdi. ve ben de neden olabilecegini anlayip icimde tutmaya devam ediyorum. ama bilse, simdi ya da onumuzdeki donemdedusunme firsatini buldugunda bakis acimi da biliyor olmasini isterdim. ona da iyi gelirdi bence ama. neyse simdilik kendi adima ben de ama en azindan simdiye kadar anlatip kafasini utulemedim diye teselli bulayi. konusabilimis olsak seffafca benim de icim rahatlar, daha sakince uzunca bekleyebilirdim ama tam da istedigi seyin tersi olurdu.
bu evrede ben de kendi degisimimle ilgili cok sey gordum. tahmin ettigim bazi seyler dogrulandi. misal insanlari belki de o kadar onemsemedigimden mi sakin kalabiliyorum diye soru isaretim vardi. iliskim olsa ona karsi da sakin kalabilir miyim emin olamiyordum. zorlaniyorum ama basariyorum gibi dilimi tutmayi icim icimi yese bile. terapi cok ise yaramis sanirim. ve daha cok sey var ogrenecek bu ara donemde de. gonul ister ki donsun. ama donmuyorsa da bu surecte de gelisiyorum bir sonraki kisi icin. en azindan o kadar guzel seyler yasanirken bir sey ogrendim ki, hic olmayacak bi daha dedigim sey olabiliyormus. hislerim, cesaret edebilmem. bir tek kisiye bakiyormus. bir kisinin denk gelmesine. ama cita artik biraz daha yukseldi. baska yepyeni birine denk gelmek gerekmese keske. bakalim
aslinda bir gun bulussak ikimiz de bir icten sarilmayla aslinda bu evreyi kapatmis oluruz gozlerimizin icine bakarsak gibi geliyor. aslinda o bulusma amersfoort ta olsa. gecen sefer bir cok sey cok guzeldi ama o ilk bulusmada oldugu gibi bazi kucuk near-miss ler ile de tam olmamisti. bu sefer yanlis yaptigimiz seyleri de duzelterek daha guzeline baslamak icin guzel sembolik bir yer olmus olur. bakalim
No comments:
Post a Comment